En tepedeki yüzde birlik dilimin payı da 2007'de yüzde 23.5'e yükselirken, bu oran 1928 yılı (Büyük ekonomik krizden bir yıl önce) hariç en yüksek düzeyi simgeliyor. 1928'de tepedeki yüzde birin payı yüzde 23.9'a ulaşmıştı.

California Üniversitesi (Berkeley) Ekonomi Bölümü öğretim üyelerinden Emmanuel Saez verileri değerlendirirken, ekonomik durgunluk dönemlerinde zenginlik yoğunluğunun azalma eğilimi gösterdiğini, ama hükümet politikalarıyla desteklenmemesi halinde bunun geçici olduğunu belirtiyor.

Saez, geçmiş verilere dayanarak Clinton ve Bush dönemlerinin bir karşılaştırmasını da yapıyor. 1993-2000 arasında (Clinton yönetimi) tepedeki yüzde 1'lik dilimin gelirleri her yıl ortalama yüzde 10.3 artarken, 2002-2007 arasında (Bush yönetimi) yıllık artış oranı yüzde 10.1 oluyor. İki yönetim dönemlerinde bu dilimin gelir artışları hemen hemen aynı oranda artarken durum geride kalan yüzde 99 için farklı. İlk dönemde yüzde 99'un geliri yılda yüzde 2.7 artarken ikinci dönemde artış hızı yarı yarıya azalarak yüzde 1.3'e düşüyor. Böylece 2002-2007 döneminde toplam gelir artışının üçte ikisi en tepedeki yüzde 1'e gidiyor.

Tepedeki yüzde 10'un gelirden aldığı payı tarihsel perspektifte değerlendiren Saez, bu kesimin 1920'lerin ortalarından 1940'a kadar gelirden ortalama yüzde 45 pay aldığını, savaşla birlikte bu oranın yüzde 32.5 düzeyine indiğini ve 1970'lere kadar yüzde 33 düzeyinde kaldığını, son 25 yılda ise yükselişe geçerek 2007'de yüzde 49.7 düzeyine çıktığını (borsa balonunun zirveye çıktığı 1928 yılı da dahil 1917'den beri en yüksek düzey) belirtiyor.